2014/May/16

นั่งคุ้ยเก๊ะที่ใช้เก็บของสมัย ม.ปลาย เปิดมาเจอพวกสมุดสเก๊ตภาพและสมุดเรียนที่พวกเพื่อนๆ สมัยก่อนบอกว่าขอฝากไว้ ...แต่ก็ไม่ได้กลับมาเอาคืน
 
คุ้ยๆ ไปก็เจอพวกเอกสารสำคัญทางการศึกษาสมัย ม.ต้น ม.ปลาย ใบประกาศณียบัตรต่างๆ ต่อมาก็พวกกองหนังสือเตรียมเอนท์ คู่มือการสมัครสอบ ชาร์ทคะแนนและสถิติย้อนหลัง 10 ปีของคณะต่างๆ พวกสมุดจดย่อสูตรย่อความเข้าใจเป็นภาษาความนึกคิดของเราเองในฟิสิกส์ เคมี เลขอีกกอง
 
อ่อ โพยข้อสอบเอนท์ไทย-สังคม 10ข้อ ที่ อ.ปิง ให้มาก่อนสอบ ก็ยังอยู่ จำได้ว่าตอนนั้นก่อนสอบ 1 เดือน อ.ปิง บอกว่าอย่าถามว่ามันมาจากไหน อย่าได้ถามว่ามันคืออะไร แต่จงเอาไปอ่านและจำให้ขึ้นใจ
 
คุ้ยไปคุ้ยมา ผ่านกองฝุ่นมากมาย (เอาผ้ามาเช็ดทำความสะอาดไปในตัว) ก็เจอใบแจ้งสถานที่สอบเอนท์ ใบคะแนนเอนท์รอบตุลาและมีนา และสุดท้ายก็คือใบแจ้งผลการสอบเอนท์ 4 อันดับ.... (ได้คะแนน 70% 71% 70% 71%....แบบนี้ 4 อันดับ เป็นคนสม่ำเสมอจริงตรู)
 
ดูถึงตรงนี้แล้วยังเฉยๆ แต่พอเปิดสมุดเรียนตอน ม.6 ขึ้นมาดูเล่น พวกสมุดของ ม.6 เทอม 2 ที่พึ่งใช้ไปไม่กี่หน้า มีลายมือเราเขียนลงไปเพียงเล็กน้อยลงในหน้าแรก และยังเหลือที่ว่างเปล่ารอให้ต่อเติมความทรงจำลงไปอีกมาก
 
เปิดขึ้นมาแล้วมันก็รู้สึกอ้างว้าง เหมือนเกิดช่องว่างในใจขึ้นมายังไงไม่รู้.... สมุดพวกนี้เป็นอดีตที่เก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรมากกว่าการเอาไว้ระลึกความหลัง แต่จะทิ้งไปก็เสียดาย ไอ้ครั้นจะฉีกกระดาษเปล่าออกมาใช้ก็รู้สึกไม่ดี แต่จะให้เขียนต่อลงไปในหน้าที่ยังไม่ได้ ก็ทำไม่ได้
 
เข้าใจว่าทุกอย่าง ผ่านเข้ามาแล้วก็ย่อมมีจากไป ถึงพยายามยึดถือไว้ สักวันมันก็ต้องไปจากเรา จะเก็บมันไว้ไปตลอดคงไม่ได้ แต่คงต้องจัดลำดับความสำคัญของมัน อะไรที่พอสละได้ ก็ต้องค่อยๆ สละไปเรื่อยๆ เพื่อเปิดทาง เปิดที่ว่างให้สิ่งใหม่ๆ ที่จะเข้ามาทดแทนได้
 
/จดลงปฏิทิน วันอาทิตย์.... ต้องจัดห้อง เคลียร์ของ ทำความสะอาด ...เคลียร์พื้นที่ว่างทั้งในและนอกห้องให้ได้เท่าที่จะเป็นไปได้ พอได้พื้นที่ว่างสำหรับเก็บของขึ้นมา ก็จะยกให้หลานที่กำลังโตขึ้นในสภาพที่ไม่มีห้องส่วนตัว เขาควรจะมีพื้นที่สำหรับเก็บข้าวของของเขามากกว่านี้

Comment

Comment:

Tweet


อ่านแล้วรู้สึกย้อนความทรงจำของตัวเองไป ณ.ช่วงเวลานั้นเหมือนกัน
#1 by สองมือแม่ At 2014-05-17 16:13,