กาลครั้งหนึ่ง...เหตุเกิดเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา บอนๆ ดันทะลึ่งเอ่ยบอกพระบิดาว่าอยากหัดขับ....

พระบิดาเลยจัดแจงพาบอนๆ ไปยังบริเวณลานพระบรมรูปทรงม้า เพื่อให้บอนๆ หัดขับรถเกียร์ออโต้อยู่บริเวณนั้น

แน่นอนว่าบอนๆ ที่ยังไม่รู้ห่านเหวอะไรเกี่ยวกับการขับรถเลย ก็ถามซอกแซกรายละเอียดต่างๆ ไปเรื่อยๆ

พอถึงตอนที่ต้องขับ ตอนแรกพระบิดาก็ให้หัดเดินหน้า.. ถอยหลัง... ตามหลักสูตรขั้นพื้นฐานแห่งการขับขี่

ทันทีที่เท้าบอนๆ เริ่มเหยียบคันเร่ง... ผมเหลือบไปมองมือของพระบิดา..

มือขวาของท่านกำลังจับเบรคมือ ส่วนมือซ้ายกำลังจับประตูรถในท่าเตรียมชิ่ง...

ประหนึ่งว่า... ถ้าชักเบรคมือไม่ทัน พ่อท่านก็จะรีบเปิดประตูหนีไปก่อนนั่นเอง....

อ่ะ... ผมก็ขับเดินหน้าถอยหลัง ไปๆ มาๆ อยู่ในบริเวณนั้นเป็นสิบๆ รอบ...

แต่กระทั่งรอบที่ 10 ของการเดินหน้าถอยหลัง พระบิดาก็ยังคงเอามือจับที่เบรคมือและประตูรถตลอดเวลา...

ความศรัทธาที่พ่อมีต่อลูกนั่น ช่างแรงกล้าจนทำผมสั่นไปทั้งตัวจริงๆ

เมื่อพระบิดาเห็นว่าผมเดินหน้าถอยหลังเป็นแล้ว ก็สั่งให้ผมขับวนรอบสวนสัตว์ดุสิต

วินาทีนั้นผมแทบจะอุทานออกมาว่าฟักกลิ้งชิท....

ในเมื่อผมยังเข้าโค้งไม่เป็นเลย ยังกะระยะไม่ถูกเลย ไม่รู้ว่าจะเลี้ยวทีต้องหักพวงมาลัยแค่ไหน ถ้ามีรถตามมา ถ้าเจอเหตุการณ์บลาๆ ต้องทำยังไง ผมยังไม่รู้เลยซักนิด แล้วเหตุใด พระบิดาจะบอกให้ผมขับรอบสวนสัตว์ดุสิต!!

ผมบอกพ่อไปว่าไม่ไหวมั้ง ยังไมเข้าโค้งซักครั้งเลย จะให้ขับวนรอบสวนสัตว์ มันก็เกินปาย...

แต่พระบิดาบอกว่า ไม่ต้องคิดมาก จะขับรถต้องมีความกล้า.... ฉะนั้นเจ้าจงเหยียบคันเร่ง แล้วก็มุ่งตรงไปซะ...

"......................................."

ในเมื่อพระบิดาขอมาแบบนั้น ผมก็จะจัดให้... แต่อย่าหาว่าบอนไม่เตือนละกัน...

ว่าแล้วผมก็พยายามขับวนรอบสวนสัตว์ดุสิต ตามประสาคนที่ไม่เคยเข้าโค้งมาก่อนในชีวิต

แน่นอน.. มันต้องมีหักพวกมาลัยมากไปบ้าง น้อยไปบ้าง ....ผมก็พยายามหมุนปรับพวงมาลัยไปมา

แล้วรถมันก็ส่ายไปส่ายมา....

ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนคนป่วยในห้องไอซียูที่พร้อมจะสิ้นชีพได้ทุกเมื่อ

ซักพัก ไอ้รถคันที่ตามมามันก็บีบแตรไล่.... หัวใจผมก็เต้นเร็วขึ้นแรงขึ้น เลือดลมสูบฉีดพุ่งพล่าน

ลนลาน ทำแมวน้ำอะไรไม่ถูก แต่ก็รู้ว่าควรจะปล่อยให้รถเค้าไปก่อน

จากนั้นก็พยายามขับวนๆ รอบสวนสัตว์ดุสิต.... ซึ่งก็หวิดจะชนมิชนแหล่ไปหลายรอบ

สาบานได้ครับว่านั้นเป็นช่วงที่วิญญาณผมใกล้จะหลุดออกจากร่างมากที่สุดตั้งแต่เกิดมาในชีวิต

ทั้งที่ไม่เคยขับรถมาก่อนแท้ๆ พอมาได้ขับวันแรก ก็รู้สึกตื่นเต้นจริงๆ น่ะแหละ แต่มันจะระทึกใจเกินไปมั้ยเนี่ย..

จากนั้นผมก็โดนพ่อสั่งให้ขับวนรอบสวนสัตว์ดุสิตอีกราว 5 รอบ... แล้วก็หัวใจเกือบวายตายคาที่นั่งไปหลายครา

แต่สุดท้ายก็พอเอาชีวิตรอดมาได้

เสร็จแล้วก็ไปพักทานก๋วยเตี๊ยว แล้วพ่อก็ลากให้ไปขับในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง

ในหมู่บ้านดังกล่าว ไม่ค่อยมีรถวิ่งหรอก แต่มันมีเนินอยู่หนึ่งจุด กับก็มีลูกคลื่นอยู่เต็มไปหมด

มีอยู่ครั้งหนึ่ง.... หักเลี้ยวผิดพลาด... ทำให้รถพุ่งเข้าหากำแพงบ้านท่านผู้พิพากษาคนหนึ่ง พ่อรีบตะโกนให้ผมเบรค

แต่ด้วยสัญชาตญาณระดับเมพ... ขาผมจึงไปเหยียบคันเร่งเข้าให้..

ทันทีที่รถพุ่งทะยานออกไปหากำแพง ผมรีบสับตีนเข้ามาเหยียบเบรคแทบไม่ทัน ขณะที่พ่อก็รีบชักเบรคมือ

รถที่ขับมาหยุดนิ่งสนิทลง... พร้อมๆ กับเสียงหัวใจของผมที่เกือบจะหยุดนิ่งตาม

ผมและพ่อลงไปดูว่าชนรึเปล่า ปรากฏว่า รถอยู่ห่างจากกำแพงบ้านประมาณ 5 เซนติเมตรได้

ถ้าพ่อไม่ชักเบรคมือขึ้นมา ก็คงชนไปแล้วแน่ๆ

ผมขับวนไปวนมาในหมู่บ้านอยู่หลายรอบ หลังจากนั้นก็ไม่ค่อยมีปัญหาอะไรแล้ว แต่ประสบการณ์อันเลวร้าย มันยังตามหลอกหลอนกบาลของผมอย่างไม่เลิกรา... หลอนจริงๆ เลยพับผ่าสิ

หลังจากขับจนคุณพ่อเหนื่อยได้ที่.... (คาดว่าหัวใจจะวายตามไปด้วย) พ่อก็พาไปสมัครเรียนขับรถ

จะเริ่มเรียนวันอังคาร ซึ่งก็คือวันพรุ่งนี้

ถ้าเร็วๆ นี้เพื่อนๆ ไม่เห็นบอนออน msn ติดกันหลายๆ วัน.... ฝากไปบอกคนอื่นๆ ด้วยนะครับว่าเกิดอะไรขึ้นกับผม

เพราะว่ามัน "............หลอน....."