กอลเบซ่า: สำเร็จแล้ว

ฟุซุยะ: เจ้าเก่งมากนะ น่าละอายจริงๆ ที่ปล่อยให้เซมุสควบคุมพลังของเจ้าได้


เอดจ์ : ยะโฮ้~

ฟุซุยะ: พวกเจ้ามาถึงจนได้

เอดจ์: พวกเรามาช้าไปอีกแล้ว ฉันกะว่าจะได้จัดการมันเองแล้วเชียว

กอลเบซ่า: เซซิล...

เซซิล: ...

โรซ่า: เซซิล...




ฟุซุยะ: การตายของมันทำให้พลังมันเพิ่มขึ้นงั้นรึ? เราได้ทำให้ความชั่วร้ายของแผ่ขยายขึ้นเสียแล้ว!


กอลเบซ่า: เซมุส... ไม่สิ..ตอนนี้แกคือเซโรมุส! คราวนี้แหละ ฉันจะกำจัดแกให้สิ้นซาก!

ฟุซุยะ: ถึงเวลาที่เจ้า ต้องหายไปแล้ว!!

กอลเบซ่ากับฟุซุยะช่วยกันระดมพลังเวทย์โจมตีใส่เซโรมุส แต่ไม่ว่าเวทย์มนต์ใดๆ ก็มิอาจใช้ได้ผลกับมัน กอลเบซ่าตัดสินใจหยิบคริสตัลแห่งความหวังขึ้นมา และขอพลังจากคริสตัลให้ช่วยกำจัดเซโรมุส...ทว่าคริสตัลกลับไม่ยอมตอบรับคำขอของกอลเบซ่า นั่นเพราะกอลเบซ่าได้เลือกเส้นทางแห่งความมืด ที่คริสตัลได้ปฏิเสธมาตลอดเสียแล้ว...

ในท้ายที่สุด ฟุซุยะและกอลเบซ่าที่ต่อสู้จนอ่อนแรงก็พ่ายแพ้ให้กับเซโรมุส อสูรกายผู้นี้ได้อัญเชิญเมเทโอลงมาปะทะใส่พวกเราทุกคน แรงระเบิดของมันรุนแรงถึงขั้นทำให้พวกเราทุกคนสลบเหมือด ไม่เว้นแม้แต่ผู้ที่เข้มแข็งที่สุดอย่างกอลเบซ่า...




โพลอม: ท่านผู้เฒ่า!

พารอม: เซซิลและทุกคนกำลังตกอยู่ในอันตราย

ผู้เฒ่า: ข้าเห็นแล้ว... ถึงเวลาที่เราต้องภาวนาเพื่อพวกเขา! ช่วยกันอธิษฐานเพื่อพวกเขาและเพื่อโลกใบนี้ เราต้องช่วยกันสวดภาวนาเพื่อส่งคำอธิษฐานของเราให้ไปถึงท่านเซซิล!

หยาง: เซซิล...

กิลเบิร์ท: โปรดรับพลังของข้าไปด้วย..

ซิด: ฉันจะฆ่าล้างโคตรพวกแก ถ้าพวกแกไม่ยอมกลับมาอย่างปลอดภัย!

ชาวมิซิเดีย: โปรดกลับมาหาพวกเราโดยสวัสดิภาพ

กีอ๊อท: เพื่อแผ่นดินผืนนี้

ลูก้า: เราจะช่วยเหลือพวกคุณ

ชาวมิซิเดีย: เราจะช่วยกันอธิษฐาน

โพลอม: พี่เซซิล... ทุกๆ คน!


ผู้เฒ่า: ดวงจันทร์เอย...พวกเรากำลังเรียกหาเจ้า! โปรดยอมรับคำอธิษฐานของพวกเราด้วย!

เซซิล: กอล...กอลเบซ่า!


กอลเบซ่า: สิ่งนี้... เจ้าจงใช้มัน...


เซซิล: เซโรมุส!


เซซิล: ฉันจะไม่ยอมแพ้! ไม่..ยอม..แพ้!!!

ท่ามกลางพายุที่พัดกระหน่ำเข้าใส่อย่าไม่ปรานี เซซิลใช้มือค่ำอยู่กับพื้นค่อยๆ ลุกขึ้นมา คำอธิษฐานของพวกพ้องทุกๆ คนบนโลกกำลังแปรเปลี่ยนเป็นพลังแห่งความเชื่อมั่นที่ส่องสะท้อนอยู่ในหัวใจของพวกเขาทุกคน เมื่อรู้สึกตัวอีกที ริเดีย เอดจ์ ไคน์ โรซ่า ทุกๆ คนก็ลุกขึ้นมายืนเคียงข้างเซซิล และพร้อมที่จะทำศึกสุดท้ายกับศัตรูของสองโลกแล้ว!!



ฟุซุยะ: ยอดมาก! พวกเจ้ามีพลังมากกว่าที่ข้าคาดไว้ซะอีกนะ! บางทีสายเลือดของชาวดาวสีฟ้าคงก้าวข้ามเหนือพวกเราชาวจันทราไปแล้ว

เอดจ์: ช่าย! ถูกต้องแล้ว เห็นพลังของพวกเราแล้วใช่มั้ยล่ะ


ไคน์: แต่ว่า..คำพูดสุดท้ายของเซโรมุสยังทำให้ฉันกังวลอยู่

โรซ่า: ตราบใดที่ความมืดมิดยังคงอยู่...


ฟุซุยะ: ความชั่วร้ายที่แท้จริงไม่มีวันสลายไป...ทุกสรรพชีวิตย่อมมีความมืดในจิตใจควบคู่ไปกับความดีงาม เช่นเดียวกับที่เมื่อมีแสงสว่างก็ย่อมมีความมืดมิด เมื่อมีโลกบนพิภพก็ต้องมีโลกใต้พิภพ อย่างไรก็ตาม การที่ความดีดำรงอยู่ได้ก็เพราะมีความมืดดำรงอยู่เคียง และความดีของเจ้านั่นแหละคือสิ่งที่ได้..พิชิตเซโรมุส

เอดจ์: เอาล่ะ พอแค่นี้ละกัน ช่างมันไปเหอะน่า


ริเดีย: นายพูดอะไรของนายเนี่ย ฉันล่ะเแปลกใจจริงว่าทำไมเซมุสถึงไม่ควบคุมนายแทน มั่นใจเลยว่าหัวใจนายต้องมีความมืดอยู่บานแน่ๆ

เอดจ์: ไม่มีทางหรอก หัวใจของฉันน่ะเปี่ยมไปด้วยความดีอยู่แล้ว

ฟุซุยะ: ถึงเวลาแล้วที่ข้าจะต้องกลับ แล้วคนอื่นๆ ล่ะ?

เซซิล: พวกเราก็จะกลับบ้านเหมือนกัน

โรซ่า: ใช่ ยังมีผู้คนที่เป็นห่วงรอคอยพวกเราอยู่

ฟุซุยะ: เข้าใจแล้ว ข้าดีใจที่มีเพื่อนที่แสนวิเศษ ข้าหวังว่าพวกเราะจะได้พบกันใหม่อีกครั้ง!


กอลเบซ่า: ขอข้า...ขอข้าไปกับท่านด้วยได้มั้ย?

ฟุซุยะ: เจ้าอยากตามมาด้วยงั้นรึ?


กอลเบซ่า: ใช่...ข้าไม่อาจกลับไปยังบ้านที่ข้าได้ทำสิ่งเลวร้ายไว้มากมายได้ ข้าอยากจะพบกับเหล่าผู้คนของพ่อข้ามากกว่า

ฟุซุยะ: อ่าใช่...สายเลือดของชาวจันทราก็ได้ไหลเวียนอยู่ในกายของเจ้าด้วยเช่นกัน ดีมาก งั้นไปกัน แต่เจ้าต้องพร้อมที่จะเข้าสู่การหลับไหล...อันยาวนาน

กอลเบซ่า: ขอบคุณมาก...

กอลเบซ่า: เซซิล..ในตอนที่เจ้าเรียกชื่อของข้า เสียงของเจ้าดูเป็นกังวลมาก นั่นหมายความว่าเจ้าได้ให้อภัยข้าแล้วหรือยัง?

เซซิล: ....

กอลเบซ่า: ...ข้านี่โง่จริงๆ...คงไม่อยู่แล้วสินะ ก็ข้าได้ทำอะไรแบบนั้นลงไป

ฟุซุยะ: พวกเราจะกลับสู่การหลับไหลอันยาวนานนับปี เราหวังว่าดาวสีฟ้าจะธำรงไว้ซึ่งความสงบสุขตราบนานเท่านาน

กอลเบซ่า: ข้าก็เช่นกัน


โรซ่า: เซซิล

ไคน์: จะปล่อยให้จากกันแบบนี้เหรอ?

ริเดีย: พี่ชายนะ!


กอลเบซ่า: ลาก่อน..ทุกๆ คน

เอดจ์: เซซิล!


เซซิล: ลาก่อนครับ.....

เซซิล: พี่ชาย...





หลังจากนั้น เอดจ์ก็พาทุกคนเดินทางกลับมายังโลกด้วยเรือเหาะยักษ์วาฬจันทรา เมื่อทุกคนลงจากยานเรียบร้อยแล้ว เรือเหาะยักษ์ที่หมดสิ้นหน้าที่ของมันแล้วก็ดำดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทร เพื่อเข้าสู่การหลับใหลอีกครั้ง

กาลเวลาผ่านไปเนิ่นนาน หลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนไปมากมาย ทุกคนได้แยกย้ายกันกลับไปใช้ชีวิตอย่างที่เคยเป็น

หมู่บ้านมิซิเดีย

ผู้เฒ่า: วันนี้เราจะเริ่มกันแล้ว!

โพลอม: ตกลงค่ะ

ผู้เฒ่า: อืม..แล้วเจ้าพารอมล่ะ?

โพลอม: โอ้ย...อีกแล้วเหรอเนี่ย!

โพลอมออกไปตามหาพารอม และพบพารอมกำลังโม้เรื่องของตัวเองให้คนอื่นๆ ฟังอยู่..

พารอม: แล้วหลังจากนั้นนะ ฉันก็ใช้บลิซาร์ดใส่มอนสเตอร์ที่เจอที่ภูเขาออร์ดีลส์

โพลอมปรี่เข้าไปเขกกะโหลกพารอมอย่างที่เคยทำเป็นประจำ

พารอม: อ๊อยย!

โพลอม: นายคิดจะเล่าเรื่องนี้อีกกี่รอบกันเนี่ย? เลิกโม้ได้แล้ว! ท่านผู้เฒ่ากำลังรออยู่!

ผู้เฒ่า: ต้องให้ข้าว่าอีกซักกี่ครั้งเนี่ย เพื่อเป็นการลงโทษ วันนี้เจ้าต้องฝึกหนักเป็นสองเท่าของพี่สาว!

พารอม: ไม่แฟร์เลย!

โพลอม: โคตรแฟร์ต่างหาก!

ราชวังเอลบาน่า

ผู้เฒ่า: เมื่อไหร่ท่านจะรู้ว่าท่านมีภาระต้องต้องรับผิดชอบ? ท่านเป็นเจ้าชายนะ

เอดจ์: ฉันรู้ ฉันรู้...

ผู้เฒ่า: ท่านบอกว่าท่านรู้ แต่การกระทำของท่านมันพูดตรงข้าม

เอดจ์: เออ..เออ...

ผู้เฒ่า: ในเวลาแบบนี้ท่านต้องพูดว่า "เข้าใจแล้ว"

เอดจ์: ตกลงน่า ฉันจะพยายาม...ช่วยไม่ได้นี่นะ... ก็ฉันคิดถึงแต่ริเดียนี่นา

ผู้เฒ่า: ฝ่าบาท ท่านได้ฟังในสิ่งที่ข้าพูดบ้างรึเปล่าเนี่ย...?

หมู่บ้านสัตว์อสูร ที่พำนักของราชาแห่งสัตว์อสูร

ริเวียธาน: ช่างเป็นหญิงสาวที่กล้าหาญจริงนะ

อาชูร่า: ใช่ ฉันแทบไม่เคยนึกเลยว่าเธอจะกลับมาได้

มอนสเตอร์: ริเดีย! ริเดีย! ทำไมฉันถึงไม่เหมือนเธอล่ะ ฉันอยากมีเขี้ยวเหมือนเธอจัง

ริเดีย: พูดเรื่องอะไรกัน? พวกเราต่างก็เป็นสิ่งมีชีวิตเหมือนกัน ก็ย่อมเท่าเทียมกันแหละน่า

ริเวียธาน: ข้าแทบอดใจรอไม่ไหวแล้ว อยากรู้จริงๆ ว่าโตขึ้นเด็กคนนี้จะงดงามขนาดไหน

ริเดีย: สิ่งที่สำคัญที่สุดคือสิ่งที่เรามีเหมือนกันข้างในหัวใจ ไม่ใช่แค่รูปกายภายนอก ใช่มั้ย...เซซิล

ราชวังฟาบูล

ภรรยาหยาง: ที่รัก

หยาง: เธอเป็นราชินีแล้วนะ พยายามเรียกฉันว่าราชา ไม่ใช่ที่รัก

ภรรยาหยาง: ฉันรู้ แต่ก็ไม่สามารถพูดอะไรที่เป็นพิธีการได้นี่นา

หยาง: อ๊ะใช่! ได้เวลาฝึกแล้ว! ไปดีกว่า ไฮยา!

ภรรยาหยาง: ที่รัก กลับมาก่อนนน...

ราชาองค์ก่อน: ไม่ต้องพูดแบบนั้นหรอก ข้าเชื่อว่าหยางต้องสร้างอาณาจักรที่วิเศษได้แน่

ราชวังดัมเชี่ยน

เด็กน้อย: ฝ่าบาท! หวังว่าท่านจะช่วยเล่นเพลงพาราดีนให้กับข้าบ้าง

กิลเบิร์ท: แน่นอน แต่ต้องหลังจากข้าทำงานจนเสร็จก่อนนะ เจ้าก็อยากให้ปราสาทกลับมาเป็นดังเดิมเร็วๆ เหมือนกันใช่มั้ยล่ะ?

เด็กน้อย: เย้! สัญญานะ?

กิลเบิร์ท: แอนนา...ฉันหวังว่าเธอจะเฝ้าดูฉันอยู่ ฉันกำลังช่วยเหลือผู้คนแห่งดัมเชี่ยน ฉันห่วงใยผู้คนเหมือนกับที่ฉันห่วงใยเธอ ฉันหวังว่าเธอและเทลล่าห์จะมีความสุขด้วยกันทั้งคู่

ราชวังดวาร์ฟ

กีอ๊อท: ลาลีโฮ! เราต้องซ่อมแซมปราสาทให้รวดเร็วที่สุด

ชาวดวาร์ฟ: ฝ่าบาท เรามีเครื่องไม้เครื่องมือไม่พอ

กีอ๊อท: งั้นก็จับรถถังแยกส่วน แล้วก็เอาชิ้นส่วนที่เป็นประโยชน์ออกมา เพลานี้ไม่ต้องกังวลเรื่องสงครามอีกต่อไปแล้ว

ลูก้า: ท่านพ่อ ข้าอยากรู้ว่าตอนนี้ท่านเซซิลและผองเพื่อนกำลังทำอะไรอยู่

กีอ๊อท: เกือบลืมบอกเจ้าไปเลย ดูเหมือนว่าเซซิลและโรซ่าได้ขึ้นเป็นราชาและราชินีองค์ใหม่แห่งบารอนแล้ว

ลูก้า: โอ!

กีอ๊อท: และพวกเราก็ได้รับเชิญให้ไปร่วมพิธีแต่งงานด้วย

ลูก้า: ยอดไปเลย!!

ชาวดวาร์ฟ: ฝ่าบาท ท่านจะไม่อยู่ช่วยพวกเราซ่อมปราสาทเหรอ!

กีอ๊อท: ข้าเป็นกษัตริย์นะ ข้าอยากทำอะไรก็ย่อมทำได้ ตอนนี้พวกเจ้าไปแยกชิ้นส่วนรถถังซะไป!!

ยอดเขาออร์ดีลส์

ไคน์: เซซิล โรซ่า ตอนนี้ฉันยังไม่อาจกลับไปเผชิญหน้ากับทั้งสองได้ ฉันต้องฝึกฝนตนเองแบบที่นายได้เคยทำ เซซิล ที่ภูเขาออร์ดีลส์แห่งนี้ ฉันจะฝึกจนกว่าฉันจะก้าวข้ามพ่อของฉันในฐานะของอัศวินมังกรได้ เมื่อเวลานั้นมาถึง ฉันจะกลับไปยังบารอน

ราชวังบารอน

โรซ่า: เป็นอะไรเหรอเซซิล?

เซซิล: ฉันคิดว่า.. ฉันคิดว่าฉันได้ยินเสียงของพี่ชาย...

โรซ่า: จริงเหรอ?

เซซิล: ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ช่างมันเถอะ ฉันคงแค่คิดไปเอง

ซิด: นี่ทั้งสอง ยังไม่พร้อมอีกเหรอ นี่เป็นวันสำคัญนะ!

โรซ่า: เรายังมีเวลาอีกเยอะน่า

ซิด: ไว้อยากทำอะไรก็ค่อยไว้ทำกันทีหลังเถอะ มานี่เร็วโรซ่า เอ้ย..ฝ่าบาท

โรซ่า: ได้โปรด เรียกฉันว่าโรซ่านะ

ซิด: โรซ่า เราต้องพาเธอไปแต่งตัวแต่งหน้าแล้วนะ เจ้าสาวไม่ควรที่จะให้แขกต้องมาคอยกันนาน มาเลยๆ พวกเรารอมาตั้งนานแล้ว

โรซ่า: เข้าใจแล้ว จะไปเดี๋ยวนี้แหละ

โรซ่า: ไม่ได้เจอพวกเขามานานมากแล้ว ไปกันเถอะเซซิล!

เซซิล: ฉันได้ยินเสียง ของเขา...จากที่อันห่างไกล